Eğitim… Bir toplumun omurgasıdır derdik eskiden. Şimdi ise içi boşaltılmış bir kabuktan ibaret.Müfredatlar değişiyor,sistemler yenileniyor ama değişmeyen tek şey; çocukların,gençlerin giderek daha fazla yalnızlaşması,daha fazla sertleşmesi.
Aileler mutsuz.Geçim derdi,hayat pahalılığı,gelecek kaygısı…Tüm bunlar evlerin içine sinsice sızıyor.Ve o evlerde büyüyen çocuklar,sevgiyi değil gerilimi,anlayışı değil tahammülsüzlüğü öğreniyor.Agresiflik,bir sonuç değil artık; bir refleks.
Bir zamanlar “iyi insan olmak” bir erdemdi.Şimdi ise saf olmakla eşdeğer tutuluyor.Sevgi,emek,fedakârlık…Bunlar gençlerin zihninde “enayi işi” olarak kodlanıyor.Çünkü onlara öğretilen şey çok net:Bu dünya bir kurtlar sofrası.Ya dişlerini gösterirsin ya da parçalanırsın.
Hal böyle olunca ebeveynler de savunma mekanizmasına geçiyor.Çocuğunu korumak isteyen her anne baba aynı cümleyi kuruyor: “Sen en iyisisin, sen en güçlüsün,kimseye boyun eğme.”
Ama unuttukları bir şey var: Sürekli sırtı sıvazlanan çocuk,empatiyi öğrenemez.Çünkü hiç yüzleşmez,hiç sorgulamaz,hiç geri adım atmaz.
Ortaya çıkan tablo ürkütücü.Empatiden yoksun, eleştiriye kapalı,kendini merkeze koyan bir gençlik…
Üstelik bu gençlik,eskisi gibi televizyon karşısında şekillenmiyor.Dizilerle,klasik medya ile büyümüyorlar.Onların dünyası sosyal medya.Ve o dünyanın dili sert,acımasız ve çoğu zaman aşağılayıcı.
Bir videonun altındaki yorumlara bakın.
İnsanların birbirine nasıl saldırdığını,nasıl küçük düşürdüğünü,nasıl yok saydığını göreceksiniz.
Kimse “Acaba kırılır mı?” diye düşünmüyor artık. Çünkü kırılmak da kırmak da sıradanlaştı.
İnsani değerler bir anda yok olmaz.Yavaş yavaş aşınır.
Saygı önce incelir,sonra kaybolur.
Ahlak önce tartışılır,sonra değersizleşir.
İyi niyet önce sorgulanır,sonra alay konusu olur.
Bugün geldiğimiz nokta tam da bu.
Ve belki de en acı olan şu:
Herkes bu gidişatı görüyor ama kimse durdurmak için gerçekten elini taşın altına koymuyor.
Çünkü herkes kendi çocuğunu kurtarma derdinde.
Kimse toplumun tamamını kurtarmaya niyetli değil.
Oysa unutulan basit bir gerçek var:
Kurtlar sofrasında kimse gerçekten güvende değildir.
Bugün güçlü olan, yarın av olabilir.
Ve biz hâlâ çocuklarımıza insan olmayı değil,sadece hayatta kalmayı öğretiyoruz.
Araştırmacı/Yazar
Demet ADANAR